Dia kecil, dia juga hormat. Maka aku turut sama menunduk. Apa jua katanya menjadi arahan untuk ku. Di kala aku sudah lupa, maka tiba ia hadir mengisi ruang.
sabarlah, kita masih jua punya waktu. Nikmati kehidupanmu. Jika aku milikmu, bukankah ia pasti aku bersama mu.
Meskipun aku pasti aku bermain api. Tetapi apakah kini aku sudah kenal erti takut di dalam diri?
Bukankah sering kali naluri ku laungkan dia untukku? Maka walau jauh mana ia pergi pasti ia kembali menemui ku.
Ia baru jua menjadi kepingan kecil, maka aku cuba memujuk. Sepurnama aku habiskan tata bicara, masih jua aku perlukan waktu kerna ia masih jua terkunci katanya.
Aku ingin tahu, aku ingin tahu. Maka ia bisikkan padaku, "sabarlah, kita masih jua punya waktu. Nikmati kehidupanmu. Jika aku milikmu, bukankah ia pasti aku bersama mu."
Maka tulislah sesuatu buatku, moga kehidupan ku disinari senyumanmu.




